บทสรุปของอดีตสามีจอมโอหังและเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด**
หนึ่งปีเต็ม… หนึ่งปีแล้วที่ฉัน ‘พราวฟ้า’ ได้เซ็นใบหย่าและก้าวออกมาจากขุมนรกที่เรียกว่าชีวิตคู่ อดีตสามีของฉัน ‘ธรรศ’ เลือกที่จะทรยศความรักเจ็ดปีของเรา โดยการแอบไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ ‘เมทินี’ ผู้หญิงที่ฉันเคยเรียกว่าเพื่อนรักที่สุด ความเจ็บปวดในวันนั้นเคยทำให้ฉันแทบจะสิ้นใจ แต่กาลเวลาก็ได้เยียวยาและหล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงคนใหม่ที่เข้มแข็งและยืนหยัดได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง
วันนี้ฉันเดินทางมาที่โรงพยาบาลเอกชนระดับวีไอพีใจกลางกรุงเทพฯ เพื่อตรวจสุขภาพประจำปีตามปกติ บรรยากาศในโซนพรีเมียมเงียบสงบและหรูหรา ทว่าความสงบนั้นก็ถูกทำลายลงเมื่อฉันได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นจากมุมโถงทางเดิน
ธรรศและเมทินีกำลังเดินตรงมาทางฉัน ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า ในอ้อมแขนของเมทินีมีเด็กทารกวัยน่าจะประมาณสามเดือนกำลังหลับใหล ส่วนธรรศเดินเคียงข้างด้วยท่าทีภาคภูมิใจ ในมือของเขาถือขวดนมแก้วราคาแพงเอาไว้อย่างทะนุถนอม
ทันทีที่สายตาของพวกเขาสบเข้ากับฉัน รอยยิ้มจอมปลอมก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเมทินี ในขณะที่ธรรศยืดอกขึ้นราวกับผู้ชนะที่ต้องการข่มเหงผู้แพ้
“อ้าว พราว… ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอกันที่นี่” ธรรศเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “มาหาหมอเหรอ? มาคนเดียวล่ะสิ น่าสงสารจังนะ เลิกกับฉันไปเป็นปีแล้วยังหาใครใหม่ไม่ได้อีกเหรอ”
เมทินีแสร้งทำสีหน้าเห็นใจ แต่แววตากลับจ้องมองฉันอย่างหยามเหยียด “นั่นสิพราว ถ้าเหงาก็โทรมาคุยกับเมย์ได้นะ ถึงเราจะเคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่เมย์ก็ยังหวังดีกับพราวเสมอนะ ดูสิ… ตั้งแต่ธรรศมาอยู่กับเมย์ ชีวิตเขาก็สมบูรณ์แบบขึ้นเยอะเลย เราเพิ่งพาลูกชาย ‘น้องไทก้า’ มาฉีดวัคซีนน่ะ น่ารักน่าชังไหมล่ะ”
ธรรศหัวเราะในลำคอ พลางยกขวดนมแก้วในมือขึ้นมาแกว่งเบาๆ “ใช่… ฉันต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำนะพราวฟ้า ที่ยอมหย่าให้ในวันนั้น ถ้าฉันยังทนอยู่กับผู้หญิงที่จืดชืดและมีลูกให้ฉันไม่ได้อย่างเธอ ฉันคงไม่มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุขขนาดนี้ เมทินีเป็นแม่ที่ดีและเป็นภรรยาที่ยอดเยี่ยมที่สุด”
คำพูดถากถางเหล่านั้นเคยเป็นสิ่งที่ฉันกลัว แต่ในวันนี้ มันกลับไม่ได้ทำให้หัวใจของฉันกระตุกเลยแม้แต่น้อย ฉันเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาของฉันว่างเปล่าไร้ซึ่งความอิจฉาใดๆ
“ฉันก็ดีใจด้วยนะที่พวกคุณ ‘เหมาะสม’ กันขนาดนี้” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสบายนัยน์ตาแฝงความสมเพช
ในขณะที่ธรรศกำลังจะอ้าปากพ่นคำโอ้อวดออกมาอีก ระเบียบของความเย่อหยิ่งทั้งหมดก็มีอันต้องหยุดชะงัก เมื่อประตูลิฟต์ผู้บริหารด้านหลังพวกเขากระจกเปิดออก
ผู้ชายร่างสูงใหญ่สวมสูทอาร์มานีสีเข้มก้าวออกมาพร้อมกับผู้ติดตามสองคน เขาคือ ‘เสี่ยทรงพล’ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ระดับประเทศ ผู้มีอิทธิพลและเป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมชั้นสูง ทันทีที่สายตาอันคมกริบของเสี่ยทรงพลกวาดมาเจอกลุ่มของเรา เขาก็แสยะยิ้มกว้างและเดินตรงดิ่งเข้ามา
ใบหน้าของเมทินีที่เคยฉาบไปด้วยความเย่อหยิ่งซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ราวกับคนเห็นผี ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบจะประคองเด็กทารกในอ้อมแขนไว้ไม่อยู่
“อ้าว เมทินี… บังเอิญจริงๆ เลยนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเสี่ยทรงพลดังขึ้น เขามองข้ามหัวธรรศไปราวกับว่าอดีตสามีของฉันเป็นเพียงอากาศธาตุ “ฉันกำลังจะโทรหาเธออยู่พอดี… ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์พา ‘ลูกชายของฉัน’ มาตรวจสุขภาพตามที่ฉันสั่ง”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงมากลางโรงพยาบาล
ธรรศเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าเมทินีสลับกับเสี่ยทรงพลด้วยความสับสนและตื่นตระหนก “ม… หมายความว่ายังไงครับเสี่ย? ลูกชายของเสี่ย? นี่น้องไทก้า ลูกชายของผมกับเมทินีนะครับ!”
เสี่ยทรงพลแค่นหัวเราะอย่างเยือกเย็น ก่อนจะล้วงเอาซองเอกสารสีน้ำตาลจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ปาใส่หน้าอกของธรรศอย่างไม่ออมแรง
“ลูกแกงั้นเหรอ? ตาสว่างได้แล้วไอ้หนุ่ม! นังผู้หญิงร่านคนนี้มันเป็นเด็กเลี้ยงของฉันมาตั้งแต่ก่อนที่มันจะไปแย่งแกมาจากเมียเก่าเสียอีก! พอฉันจับได้ว่ามันท้อง มันก็ดันทุรังจะหนีไปเกาะแกเพราะคิดว่าฉันจะไม่รับผิดชอบ แต่ขอโทษทีนะ ผลตรวจ DNA ที่ฉันบังคับให้มันไปตรวจตั้งแต่ตอนท้องเจ็ดเดือนยืนยันชัดเจนว่าเด็กคนนี้คือสายเลือดของฉัน!”
**เพล้ง!!!**
ขวดนมแก้วราคาแพงหลุดจากมือของธรรศ หล่นกระแทกพื้นหินอ่อนจนแตกละเอียด นมสีขาวสดสาดกระจายเปรอะเปื้อนรองเท้าหนังราคาแพงของเขาไปหมด ท่ามกลางความตกตะลึงจนไร้เสียงพูดใดๆ ของชายที่เพิ่งโอ้อวดถึง ‘ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ’ ไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
“ม… เมย์… เรื่องจริงเหรอ?” ธรรศเสียงสั่นเครือ เขย่าแขนเมทินีอย่างบ้าคลั่ง “ตอบฉันสิ! เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของฉันเหรอ! ที่ผ่านมาเธอหลอกฉันมาตลอดเลยงั้นเหรอ!”
เมทินีร้องไห้โฮ หน้าซีดเป็นไก่ต้ม พยายามจะส่ายหน้าปฏิเสธแต่ความกลัวต่ออิทธิพลของเสี่ยทรงพลทำให้เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ภาพลวงตาของครอบครัวแสนอบอุ่นพังทลายลงตรงหน้า แตกกระจายไม่ต่างอะไรกับเศษแก้วบนพื้น
ในตอนนั้นเอง ฝีเท้าที่มั่นคงและอบอุ่นก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เคียงข้างฉัน ‘หมอชวิน’ ศัลยแพทย์มือหนึ่งและผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้ โอบเอวฉันเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน
“รอนานไหมครับคุณพราวฟ้า ขอโทษที่ผมเคลียร์เคสคนไข้ช้าไปนิดนึง” หมอชวินส่งยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวมาให้ฉัน ก่อนจะปรายตามองไปยังความวุ่นวายเบื้องหน้า “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ?”
ฉันยิ้มกว้าง ตอบกลับคู่หมั้นของฉันด้วยน้ำเสียงที่สดใสและผ่อนคลายที่สุด “ไม่มีอะไรหรอกค่ะชวิน แค่ละครฉากสั้นๆ ที่เพิ่งจบลงตอนอวสานพอดี เราไปทานข้าวเที่ยงกันเถอะค่ะ พราวหิวแล้ว”
ฉันหมุนตัวเดินควงแขนหมอชวินออกไปจากตรงนั้น โดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองธรรศที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ท่ามกลางเศษขวดนมและคราบน้ำตาแห่งความอัปยศ เสียงกรีดร้องด่าทอระหว่างอดีตสามีผู้โง่เขลาและเพื่อนรักจอมทรยศดังไล่หลังมา แต่มันกลับเป็นเพียงแค่เสียงนกเสียงกาที่ไม่อาจกวนใจฉันได้อีกต่อไป
ท้องฟ้าในวันนี้ช่างสดใสเหลือเกิน และฉันก็ได้รู้ซึ้งแล้วว่า การแก้แค้นที่ดีที่สุด… คือการปล่อยให้กรรมทำงานของมันเอง ในขณะที่เราก้าวเดินต่อไปสู่ชีวิตที่เจิดจรัสและงดงามกว่าเดิม.
